Mijn Verhaal

Van jongs af aan ben ik al bezig met spiritualiteit en andere dan 'normale' zaken. Niet dat ik toen wist wat dat was of hoe het ook heette, ik was altijd gefascineerd door andere werelden en 'er moet toch meer zijn dan dit'. Ik ben zonder enige religie of geloof grootgebracht en 'God' was bij ons thuis een vies woord. Dat liet mij de ruimte om er allerlei zelfbedachte theorieën op na te houden, waar ik je verder niet mee zal vervelen.

Ik groeide op als enig kind van piepjonge hippie ouders. Foutje van de zaak, maar wel gewenst. Vader probeerde het te maken als rockmuzikant, Moeder wilde ook wat maar mocht niet. We leefden min of meer het leven van 'seks, drugs en rock 'n roll'  wat nog een grappige situatie opleverde toen ik een zomervakantie mee op tournee was geweest en daarover, op school, mijn verplichte 'na de vakantie' opstel schreef. Mijn ouders moesten op school komen praten over de los geslagen fantasie van hun toch al vreemde dochter. Ik werd op school veel gepest. Ik was een zigeuner kind en een hippiechick met rare ideeën over 'God' en het hiernamaals. Ik kon het ze, gek genoeg, nog niet eens kwalijk nemen.

Helaas, heb ik geen gelukkige jeugd gehad. Het tirannieke, egocentrische en soms gewelddadige gedrag van mijn vader maakte van mij een angstig, onzeker en emotioneel geremd meisje. Op z'n minst. Mijn ouders zijn uiteindelijk, met veel problemen en toestanden, gescheiden toen ik vijftien was. Ik heb sindsdien geen contact meer met mijn vader.

Rond mijn puberteit begon ik te ontdekken dat ik mediamieke gaven heb. Dat wil zeggen dat ik met het grootste gemak kwaaltjes, pijntjes en ander leed van mensen kan voelen. Echt heel leuk vond ik dat niet. Naast iemand in de tram zitten en er de schele hoofdpijn van krijgen, of 's morgens met je hoofd in de toiletpot hangen omdat, zo bleek later, je beste vriendin doodziek op bed ligt, is heus niet om te lachen. Gelukkig had ik mensen om mij heen met wie ik er over kon praten en die mij leerden ermee om te gaan, waardoor ik nu mijn gevoeligheid op een positieve manier kan gebruiken.

Mijn passie voor paarden heb ik al zolang als ik mij kan herinneren. Een van mijn eerste woordjes was 'paard!' mèt uitroepteken. Niemand in mijn familie heeft die kwaal, dus men dacht: 'gaat wel weer over'. Jarenlang heb ik ze gek gezeurd om op ponyles te mogen. Ik vond ook, dat ik best een eigen pony kon houden op het balkon van onze flat. Toen ik wat ouder werd besefte ik dat het best onhandig was, al die trappen op en af met zo'n dier, dus moest ie maar in de kelder. Uiteindelijk gaven ze toe en was ik het gelukkigste meisje op aarde. Het samenzijn met de paarden gaf mij de rust en zelfvertrouwen die mensen mij niet konden geven. Ze boden mij een grote warme schouder om van tijd tot tijd op uit te huilen, zonder te oordelen. Acht jaar geleden ging eindelijk mijn grootste wens in vervulling en kreeg ik een eigen paard. Die ik overigens niet in de kelder bewaar, dus wees gerust.

Na mijn middelbareschool tijd wist ik nog steeds niet wat ik nou wilde worden, later als ik groot was. Ik wilde voornamelijk gelukkig zijn en iets met mijn leven doen wat ik leuk vond en ook nut had voor anderen. Hoe vaag kun je het maken! Ik wilde zangeres worden, en paardentrainer, en schrijfster, en…en…alles! als het maar niet in de standaard gids van de beroepskeuzeadviseur stond. Naar alle waarschijnlijkheid heeft die uit pure wanhoop zijn ontslag ingediend en is gaan tuinieren, of zo. Ik heb jarenlang mijn avontuurlijke hart gevolgd, ik ben zangeres geweest, visagiste en toneel grimeur, heb een opleiding gevolgd tot zilversmid waar ik niet zo goed in was, heb gewerkt in de modebranche, ben ook jaren werkloos geweest en ik heb gesnuffeld aan de reclamewereld. Dat laatste bleek ook niet mijn ding.

Uiteindelijk ben ik het pad van spirituele en persoonlijke ontwikkeling in geslagen. In eerste instantie uit eigenbelang, omdat ik na een zware burn-out als gevolg van mijn jeugd wilde ontdekken wie ik nou eigenlijk was zónder getraumatiseerd gedrag. Ik las boeken bij de vleet en volgde cursussen in intuïtieve ontwikkeling, spirituele genezing en later een paragnosten opleiding, toen bleek dat ik daar best talent voor had. Voor de hobby deed ik een Tarot opleiding. Ik heb me verdiept in wicca, engelen, aura's, chakra's en verder alles waar een 'nieuwe tijds' kaartje aan hing. Vervolgens leidde de weg naar de opleiding voor Polyenergetische Therapie waar ik veel leerde over NLP, hypnotherapie, regressie en reïncarnatietherapie en communicatie en hoe dit in te zetten om mensen te helpen. Het meest leerde ik nog over mezelf in relatie tot anderen.

De reden waarom ik jou dit allemaal vertel over mezelf is: dat ik geen doorgestudeerde juf ben die jou wel eens gaat vertellen hoe het allemaal moet in het leven. Ook al heb ik de nodige opleidingen en cursussen gevolgd, het meeste heb ik geleerd van mijn eigen processen en soms keiharde (levens) lessen. Ik heb veel gezien in mijn leven: van foute vrienden en verkeerde partners tot geldzorgen en depressie. Laten we zeggen dat 'niets menselijks mij vreemd is'.  Maar ik heb ook de mooie dingen gezien en zie ze gelukkig nog steeds: wie en wat je kunt zijn wanneer je in je eigen kracht staat, hoe cliché dat ook klinkt. Hoe je Je Beste Zelf kunt zijn. Deze wijsheid hoop ik nu met jou te kunnen delen op jouw reis. Ik ben al een heel eind op weg……Ga je mee?